مجتبی شریفی نیا یک دانشجوی نخبه در دانشگاه بوعلی سینا است او از قبل تجربه پرورش زنبور عسل و آشنایی با این کار را داشته است و کار با زنبور را به دلیل نظم و دقت و ظرافتی که این موجودات دارندزیبا می بیند، وی در آشنایی با الگوی رسالت هسته کارافرینی اجتماعی پرورش زنبور عسل را ایجاد می کند و به واسطه این امر اعضای خانواده برای همیاری و همکاری در کسب و کار ایجاد شده در کنار یکدیگر دست به عمل می شوند و هر کس گوشه ای از کار را می گیرد در واقع این کسب و کار خرد باعث مودت و محبت بیشتر اعضای خانواده به یکدیگر گشته است و همه اعضا به دنبال کمک کردن به یکدیگرهستند. آقای شریفی نیا معتقد است که کار کارمندی منطبق با نیاز فردی آدم ها نیست و این فضای کار را نمی پسندد او میگوید ایجاد شغل و کارافرینی برای من ارزش است و تا حدی این جریان پیش رفته است که کار و تفریح او با یکدیگر گره خورده است و این کسب و کار برای او هم سود و هم طراوت روح را درپی داشته است